Reisverslag

Cleo, 28 juni 2010
Namibië , Swakopmund 24°

On my way back

Zoals jullie zien is het internet cafe een heel stuk zuidelijk gaan liggen en heeft het zelfs om de hoek liggen.
What happened?!? Nou, uiteraard was ik natuurlijk die is verplaatst en niet het internet cafe, dat in de eerste plaats. Verder is Tsumeb inmiddels definitief verleden tijd en mijn tijd met de kinderen dus ook.

Nu ben ik met papa en Felix aan de laatste week van onze rondreis door Namibie begonnen. Ik heb niet veel tijd op het internet hier, maar ik vond het toch wel erg raar om nu ineens helemaal niets meer van me te laten horen dus vandaar dit (korte) bericht.

Ik ben een paar dagen voor de aankomst van papa en Felix naar Windhoek gegaan waar ik nog een hele gave tocht te paard heb gemaakt. Daarna zijn we samen terug naar Hope Centre gegaan om afscheid te nemen. Het voelde heel raar om de kinderen nu echt gedag te zeggen.

Ik weet nog dat ik op die plek binnenkwam, in 5 minuten alle gruwel verhalen te horen kreeg over de situaties van de kinderen die er te vertellen waren en dat ik toen dacht... oke, (hoe)ga ik het hier uithouden? Echter, binnen een paar dagen was ik zo opgeslokt door het werk en door de kinderen dat ik er niet eens meer over twijfelde om weg te gaan.
Uiteindelijk heb ik in Hope Centre vooral een hele interessante en indrukwekkende tijd gehad. Ik ging hierheen voor mezelf, ik wilde graag weten hoe het is om dit soort werk te doen. Dat weet ik nu: het is prachtig, zwaar, niet altijd makkelijk en ik zou het nooit voor een hele lange tijd kunnen doen. Sophie is dan ook een vrouw voor wie ik echt ontzettend veel bewondering en respect heb.
Ik heb van Sophie in korte tijd heel erg veel geleerd. De belangrijkste boodschap was: zet je hart open, geef liefde en leer te vergeven (en kijk uit dat je niet te aardig bent want dan gaan de kinderen van je profiteren ) Ik heb hier wel mee geworsteld, soms gaf ik teveel vertrouwen en betaalde ik daarvoor de prijs, soms merkte ik dat ik het moeilijk vond om iets los te zien van wat in het verleden was gebeurd of niet wist hoe ik godsnaam iets moest laten doordringen tot die hoofdjes.
Toen ik na een paar dagen Windhoek en Waterberg plateau weer aankwam in Hope Centre met papa en Felix en de meeste kinderen oprecht blij waren om me weer te zien, besefte we samen ook wat hun betreft een mooie tijd hebben gehad. Helaas kwam ik erachter dat degene die het schooltje van mij over zou nemen, al niet meer kwam. Ach ja, wie weet kan er een andere vrijwilliger heen om weer eens iets op te pakken daarvan.
De baby herkende me nog en ik kreeg een hele brede, tandenloze glimlach die er bijna voor zorgde dat ik haar echt mee had genomen (er zijn nog steeds geen ouders). Maar dat kan echt niet helaas.

Nu dus ineens een toerist, dat was wel even schakelen! Maar ik geniet met volle teugen en Hans en Felix ook. We zien zoveel bijzondere dingen, het is vaak niet te bevatten. Dit land kent ontzettend veel verschillende landschappen en hele grote leegtes. Veel van jullie zullen de foto's zeker zien!

Dit is nu mijn laatste berichtje vanuit Afrika. Het voelt heel dubbel om weer naar huis te gaan. Natuurlijk heb ik erg veel zin om iedereen weer te zien. Tegelijkertijd is het 'weg zijn' en Afrika ook echt verslavend (nooit verwacht dat ik ooit zo'n freak zin zou zeggen of schrijven :S) en ik weet heel zeker dat ik er terug ga komen (en na 13 februari was ik daar nog zekerder van ).
Ik heb het heel leuk gevonden om steeds mijn hart te kunnen luchten op deze manier, in mijn eigen taal. De reacties die ik heb gehad maakten het alleen maar leuker. Super!

Ik ga nu met de mannen en een biertje in de pub naar Nederland-Slowakije kijken (ja, bizar he...)! Las net in een bericht dat in Dakar er ook minstens 2 huizen zijn met oranje geklede mensen dus ik heb nog extra supporters geworven ook

Heel veel liefs en nu echt: tot heel snel!

Cleo

Naar Cleo in Namibië bellen kan nu wel heel goedkoop met HalloBuitenland.nl

Reageren op bovenstaand reisverslag

Reacties op bovenstaand reisverslag